Breeve an en unbekände
Ik kan u seen sitten, up et plein of up stråte.
By uwen moo up de feetse, as sy um bodeskappen gåt.
Mår dat y et bint, ik kan et nich weten,
Ik ken u jå nich, mut ik et mår fergeten?
Mår dat do ik nich, y bint ouk en betien fan my.
Wördt y 16 dan bin y frei…
…um to gån suken, når my as y et willet,
un ik söl blyde wesen as y dat doon sult.
Mår ik söl u nich dwingen, et is an u de keus,
Nem mår de tyd, dat is et beste, heus.
Andersumme is et namelyk ouk, as y dit sollen lesen,
dat y ouk geen idee häbt, wel of ik sol wesen.
Dus gåt wy beiden mår döär, med uns beider levens,
un kruset dee mekåre, sol et skeer wesen, un tevens,
häbt wy dan nog genoch to bepråten, mår wet wäl, dat y et dår nich um huvet to låten.
Wy bint familie, dår kön y nich underuut, un y bint seker uut en wense untspruut.
Dus wat y ouk doot, of y klook bint of dom,
by my bin y immer wälkom.
Hendrikus Have
***
Jow wereld
‘k Vuul de vri’jhied van jow wereld,
hier kan’k roepen wat ik wil,
‘k komme uut ‘een laand vol roegte’,
alle lippen zwegen still’.
Vlochten hanen op et kussen,
praoten zachies mit mekeer,
held’re ogen prevelen woorden,
zonder klaanken, gien geveer.
In jow heufd wil ik graeg huzen,
mien verhael is mar gewoon,
vri’jhield gieselt deur jow wezen,
kent gien greenzen, zingt zien toon,
kleine veerties zonder zwaorte,
zweven locht van jow naor mi’j.
Op dit kussen slapt de vrede,
op dit bedde woon ik vri’j.
Harmen Houtman
Harmen Houtman – SLAH Heerenveen
tresoar.nl/literatuur/biografieen/64133b667611185f13bceae7
Eerste pries veur Harmen Houtman | Stichting Stellingwarver Schrieversronte.
***
Vri’jhied
Hi’j, een rustend boer uut et dörpien Berkoop
Doemen aachter de gallings, permantige loop
Is sloegslim en ommeraek bi’j de haand
Hi’j is ommes de keuning op zien eigen laand.
Schaopies op et dreuge, melkkoenen an de kaant
Now lopen d’r een koppel schaopen in ‘t boerelaand
Gien drokte meer mit kuilen, melken en kalveri’je
Hi’j het et naor ‘t zin, de vri’jhied en de praoteri’je
Zien schaopen, weiden zo vredig in de greide
Mar komt d’r dan hielemaole niks tussen beide
Wisse wel, as de wolf komt waacht de boer niet lange
Hi’j trekt de stiekeldraoden an mit de knieptange.
Mar het hi’j now de vri’jhied, die boer uut Berkoop
Hi’j pakt de eerpelvorke, laot niks op zien beloop
Dus naachs verscheulen aachter een dikke hekkepaol
Kroept hi’j vot mit de sleie en de vorke van staol.
Aander morgens gien wolf zien, wel een peer dieren dood
Verstrikt in de draoden an de kaante van de sloot
De boer was toch waekzem, naachts mit zien ark op’e loer
Hi’j zol die wolf wel even doodstikken, as trotse hereboer
Tekot an slaop, gremietig en hadstikke kwaod
Spant de boer om’t laand nog twie riegels stiekeldraod
Want gien wolf de baos, daenk daor mar goed omme
Hi’j is ommes de keuning op zien arf, verdomme
Niks hulp, de wolf zi’jt mar dood en verdarf
De boer is gien keuning meer op zien eigen arf
Kan naachts nooit meer rustig liggen te slaopen
Hi’j is toch de huder van zien eigen schaopen.
Now bruukt de boer elke aovend zien verstaand
Drift de koppel uut zien eigen ofrasterde laand
As volleerd huder verzaemelt hi’j zien kudde, om vuuf ure
Tusken de zerken, aachter de karkemure.
Jaap Sikkema