Dri-jloek Vri-jheid I, II, III
I
Bisonbaai
wie-t preuts is op-evoed, zoas wi-j bi-j ons tuus
(heure in steertjes, los is onzedig
pronk niet met ow jurk, gedraag ow need’reg)
zo’n tralieconstruct slao’j niet zomaor an gruus
ik was allange ’t huus uut, derteg jaor in ‘t verschiet
zat tegen een boom, precies in de zonne
vulen de stralen, wol a’k mi-j openen konne
dörven niet in hemd te zitten, al was ’t hippietied
en gelieke wis ik de zonne zo dichtebi-j
verlangen naor de warmheid recht op mien vel
zo’k mi-j ’t truitjen uutdoen, in één tel?
blote scholders, blote arme, frank en vri-j?
ik dörven nog niet ens mien rok wat op te schoeven
meer bloot been um de zonne te ontvangen
‘k verruurn mi-j niet, schaamte bleef mi-j umhangen
versteend vuul’n ik mi-j, as laevend in een groeve
now, vier decennia wieter, ken ik mien blote ik
zommers naor de Bisonbaai, mien grootste geluk
fietse op de standard, klere uut stuk veur stuk
en Batavus wie’t op lapjesboom St. Walrick lik
II
Moeder-spraoke
mo’w ’t in laeven hollen, ons dialect
mo’w ‘t de kinder deur de strotte duwen
leern, niet zeuren, niet gruwen
kinder iets leern wat ze normaal niet zegkt
asteblieft niet, at ’t gin moedertaal meer is;
at Hollands de sprektaal is ewodden
is dialect een onnatuurleke horde
iets opgelegd, iets olderwetsigs, butennissigs
rond 1900 sprak iedereen nog dialect
allene de baovenlaoge praotten ABN
van alle Nederlanders was ‘t dri-j procent
wie-t met chique Hollands was ebekt
rond 1950 praotten 50% beschaafd;
a’j hogerop wollen kommen
mos i-j ow wel met ABN vermommen
dan lek i-j toch wel iets meer begaafd
at vaders en moeders niet meer plat praot,
anno 2025, soit, laot ‘t hén
dialect zal uutstarven, nou én
elk kind leert toch wel moeder-spraoke
an hoe-t zie kik, an hoe-t ze iets zeg
veur vaders geldt dit aevenzogoed
ok at ze ’t zwiegen der toe doet
dízze moedertaal is never nooit weg
III
Instinct
gin architect kump ter an te pas
gin vergunningvraogeri-je
gin bouwmaterialen inkoperi-je
gin tiedschema van butenaf
zie bunt eur nöst an ’t bouwen
in dizze leste wekke van meert
zie komt met mosjes schorsjes onverveerd
interessant veur mi-j um te anschouwen
klein van liefkes, groot van instinct
en dan de hele wiede hemel veur zich
iets van den natuur muss ’s sein in mich
in elk laeven, ok dat van mensenkind
zeile dan maor met eigen natuur met
doet maor wat ow te binnen schöt
slinger de hele moraal maor vort
laeve as pimpelmezen wie-t vanzelf wet
Ineke Berentschot
www.inekeberentschot.nl
Boek – Ineke Berentschot.